Używamy Cookies w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników.
Dalesze korzystanie z tego serwisu oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności

x
Café Chantant fot. Pinterest
GaleriaCafé Chantant fot. Pinterest
  • Po oficjalnej części koncertowej w siedzibie Fundacji Malta reaktywujemy café-chantant (fr. „kawiarnia ze śpiewem”) – tradycję muzyczną zapoczątkowaną jeszcze w XVIII wieku (po rewolucji) we Francji. Od tego czasu w Paryżu, przy częstych zmianach prawa a to ułatwiających, a to ograniczających możliwości rozwoju tego zjawiska, powstawały liczne miejsca na wolnym powietrzu, w których przy dobrej pogodzie na prowizorycznych występowali śpiewacy. Klienci takich kawiarni zakupiwszy swoje konsumpcyjne „minimum” (zwyczajem stały się czereśnie w eau-de-vie) mogli swobodnie rozmawiać, a nawet – jeśli mieli ochotę – krążyć od stolika do stolika. A rozbrzmiewająca muzyka i pieśni były „dodatkiem do przyjemności spotkania i pokazania się publicznie”. Z czasem pojawiły się murowane pawilony kawiarniane, w których występy mogły odbywać się przez cały rok, a aranżacje wnętrza i programy muzyczne przybrały bardziej sformalizowaną formę.

    Niełatwe są jednak próby jednoznacznego zdefiniowania fenomenu café-chantant znanego także jako café-concert, gdyż tradycja ta ma wiele wspólnego z gatunkiem kabaretu, music hallu czy wodewilu. Tym niemniej zwykło się podkreślać, że zjawisko to pozostało w dużej mierze apolityczne, skupiając się na muzyce lżejszej, wprawdzie często pełnej wzburzonych emocji i aktualnych treści, lecz nastawionej przed wszystkim na to, by bawić. Na scenach francuskich kawiarni rozbrzmiewało wiele stylów popularnej piosenki, a ich wykonawcy specjalizowali się w sentymentalnych balladach, pieśniach patriotycznych, pieśniach o pasji i zbrodni czy też w różnych rodzajach piosenki komicznej. Wśród najbardziej znanych francuskich artystów z XIX wieku wymienić trzeba np. podziwianego przez Hectora Berlioza Josepha Lemaire’a (Darcier) czy Emmę Vallandon (Thérésa).

    W latach 80. XIX wieku tradycja kawiarni ze śpiewem znacznie rozszerzyła swój pierwotny format i zasięg. Dotarła zarówno do innych miast Francji, jak i do innych krajów, w których uprawiano café-chantant we własnym, „narodowym” stylu. We włoskim Neapolu podczas caffé-concerti rozbrzmiewały zatem pieśni neapolitańskie, w hiszpańskich café-cantantes uprawiano flamenco, w Turcji popularne były kafeşantan, a i w Polsce chadzano do lokali zwanych szantanami.

    Chociaż zasadniczo epoka śpiewających kawiarni skończyła się wraz z I wojną światową, ta muzyczna tradycja pozostaje w pewien sposób żywa. Do dziś istnieją kawiarnie, w których muzycy i śpiewacy zabawiają publiczność, a każdy może włączyć się we wspólne śpiewanie pieśni. W naszej śpiewającej kawiarni za oprawę muzyczną i wybór tekstów odpowiedzialni są festiwalowi artyści, którzy do późnych godzin nocnych grać będą dla festiwalowej publiczności.